Ruimte voor een echte band

Tussen alle dynamiek door is er tegelijkertijd iets heel vertrouwds aan het werk. Sommige cliënten ziet het team jarenlang. Rianne vertelt over een cliënt bij wie collega’s elf jaar lang iedere ochtend rond zeven uur voor de deur stonden. Toen de cliënt overleed, veranderde daarmee niet alleen iets voor het team, maar ook voor haar echtgenoot. “Voor hem ging ineens die bel om zeven uur ’s ochtends niet meer. Dan realiseer je je hoeveel onderdeel je wordt van iemands dagelijkse ritme.”

De relatie tussen cliënt en zorgverlener voelt voor haar daarom vaak gelijkwaardig. “Je komt niet alleen zorg verlenen. Na een tijdje weten cliënten ook iets over jou. Ze vragen hoe het met je kinderen gaat of hoe die bruiloft was waar je naartoe was. Natuurlijk bepaal je zelf wat je deelt, maar juist dat menselijke vind ik mooi.” Soms betekent die betrokkenheid dat het team nét iets verder probeert te kijken dan de formele zorgvraag. “Wij proberen echt een stapje extra te zetten. Voor cliënten, maar ook voor elkaar.” Vrijheid vraagt zelfstandigheid De meeste routes loop je alleen. In de ochtend zijn er doorgaans meerdere routes en daarnaast zijn er middag- en avonddiensten. Routes veranderen mee met de zorgvraag: een cliënt wordt zelfstandiger, verhuist of stroomt uit, terwijl ergens anders iemand nieuw in zorg komt. Die vrijheid moet dus bij je passen. “Als je ergens binnenstapt, ben jij op dat moment degene die er staat”, zegt Caitlin. “Je kunt bellen en overleggen, maar je moet het ook prettig vinden om zelfstandig te werken.”

Rianne noemt daarnaast nieuwsgierigheid, sociale vaardigheden en humor als belangrijke eigenschappen als je in de thuiszorg wilt werken. “Ons werk is serieus genoeg. Een beetje humor is dan wel fijn.” In Vianen zijn nieuwe collega’s welkom: die lopen eerst verschillende diensten mee en worden zoveel mogelijk gekoppeld aan een buddy. Ook wie nog niet zeker weet of wijkverpleging past, mag eerst een route meelopen om de sfeer te ervaren.